ανασύσταση

• • 
    
    

    
    
    
    

        Δεν διαχειρίζεται ο μικρόκοσμος

        γιατί είναι τεράστιος

        Δεν χωράει η ανάσα την σιωπή

        γιατί ουρλιάζει

        Δεν λησμονείται το χθες

        γιατί είναι σήμερα

        Έμαθα να περπατώ

        διασχίζοντας ρωγμές του χρόνου

        με κόστος μόνο εμένα

        Αποποιούμαι
        το χθες το τώρα το πάντα

        που δεν βασίζεται σε νίκες ή ήττες

        παρά μόνο σ' ένα ή (διαζευκτικό)

        που με διαλύει εντελώς
        να με ανασυνθέσει

        σε μια ανάσα επιστροφής

        ανασύσταση της αντοχής

        με λεπτομέρειες  γαλήνης
    

        τρικυμία

    
    

    
    

    
    

φως

φυγή
αναπηρία
σιωπή
φλυαρία
ποίηση
πράξη
λόγος 
ανάσα
ανατολής
φως

απ' έχεις

όσο κρατάει η ανάσα μου
στο κενό της σιωπής σου
πριν ο χρόνος μου γράψει
σε επόμενο δευτερόλεπτο
χθες

τόσο απ' έχεις
στιγμή
από την αλήθεια!

στιγμής αιωνιότητα

Με  όσα  συνθήματα

κι  αν  γράψουμε τους τοίχους

την  λέξη « ΤΕΛΟΣ»

Το πάθος  μιας  στιγμής

«Αιωνιότητας»

Δεν  θεραπεύεται

Ποτέ!

πάρε με στ' όνειρο

Τι περισσότερο
να σου αποκαλύψω
από μια γυμνή φωτογραφία μου
χωρίς κορνίζα
να ικανοποιήσω
την θλιμμένη σου
υπερηφάνεια

Ευαισθησία σε Λογική
Όνειρο σε Απόσταση
Φιλί στον Χρόνο
Σιωπή και φλυαρία
σε υπερθετικό βαθμό
εφηβικής ανακάλυψης
της στιγμής
που κόβει την ανάσα

και τις νύχτες αργά
η σιωπή της ανάσας μου
να βολτ άρει
σε φόντο
το μοβ της θάλασσας

Πάρε με στ' όνειρο
για να με συναντήσεις!

Σςςςςςςςςςς!

 γρίφοι,  αινίγματα  και  επιφωνήματα

 μες  σε  ανάποδες  γραμματοσειρές  

 γυρεύοντας  το  τελευταίο  γράμμα

 Σςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς...

 σώπασε   της  εμμονής  μου  τον  ήχο

 στη  λέξη

 να μπει  γαλήνη!  

άφιξη

αηδονιών
κελάηδημα
σε ανείπωτο χρόνο

κλέβω τον ήχο
στο βάθος των χειλιών μου
Αέρας
κινεί την ανάσα μου
Ζωή

πάρε με στ’ όνειρο

κάθε
που θέλω
να σε συναντήσω
επιστρέφω
σ' εκείνο
το καλοκαίρι
με τον ήλιο
να καίει
την ανάσα μου
και τις σταγόνες
ωκεανού
να δροσίζουν
τα δάκτυλα μου

έτσι, για να μιλάμε

φόβος μας έπνιξε
και δεν αναπνέουμε
με ματαιοδοξία στολίσαμε
την νεκρική μας σιωπή
να έχουμε την παραίσθηση
να υπάρχουμε
στο τίποτα
της σκέψης μας
κι ούτε πονάμε
μόνο βογκάμε

έτσι, για να μιλάμε!

κύκλος

κύμα
επιστρέφει στις χούφτες μου
θάλασσα
είναι ο αέρας

ήλιος
φέγγει τα βλέφαρα μου
γη
είναι το φως

σύννεφο
σκαλίζει κρότους τ' αυτιά μου
βροχή
είναι ο ήχος

πάθος
στοιχίζει σε κύκλο τα όνειρα μου 
ζωή
είναι η ανάσα

σε μέση του κύκλου
υφαίνω κόκκινο φιλί
δεν είμαι εγώ
δεν είσαι εσύ

είναι ο άλλος!

Με δίψασε η φωτιά

σε άκρες
των χειλιών μου 
να επιστρέψω
λίγο
στη σελήνη
ήθελα
όχι
για να σε συναντήσω
να θυμηθώ
πως καίει
ο ήλιος
κόκκινος
που ανατέλλει
λίγο
πριν το μεσημέρι

σ' επιστροφή
με δίψασε η φωτιά!

Κόκκινα τριαντάφυλλα

όσο το σύννεφο
θα ποτίζει την άνοιξη
στα βλέφαρά μας
εμείς θα συλλέγουμε
κόκκινα τριαντάφυλλα
από εκείνα
που σκαρφαλώνουν σε φράχτες
να στολίζουν το μεσημεριανό μας τραπέζι

Όνειρο

Δώσε μου
μια θάλασσα
να σου τη ζωγραφίσω
έναν ουρανό
να σου τον κεντήσω
ένα δάσος
να σου φτιάξω μια άνοιξη
ένα σύννεφο
να σου το σβήσω
μια νύχτα
δώσε  μου
να γείρω τ’ αστέρια του βορρά
στο μαξιλάρι σου
να την κοιμίσω

Υπάρχω

φτωχοί παλιάτσοι χορευτές
να υπακούν τα βήματα
στην λέξη
"εγώ"
να κυκλώνουν το φως
να βυθίζουν
το τώρα
το αύριο
το ποτέ
σε αιώνιο σκοτάδι
όπου θεός δεν υπάρχει

ματαιοδοξία και φόβος
ζήλια και φθόνος
για ένα καρβέλι
μόνο
"εγώ"
ούτε πόνος
ούτε οργή
ούτε ήττα
ούτε λάθος
μόνο
"εγώ"

ξένα σώματα
οι λέξεις
σαν λείψει το πάθος
ματιά κατά λάθος
σε ροζ μουσικές
μόνο τίποτα
η σκέψη
μαριονέτα ξιπασμένη
σε χρόνο γερασμένη
μόνο θλίψη ντυμένη
μαραμένα λουλούδια
σε φόντο μπορντό

έμεινε νύχτα μόνη
ο ήλιος πιο μόνος
πλανήτης σβηστός
Υπάρχω!

αχ! έρωτα!

βάλς ονείρων σιωπής
να  θέλουμε
να υπάρξουμε κι οι δυο
σε χίλιες λέξεις και σιωπές
σε λογική μ’ ευαισθησία

αχ! έρωτα
όσο κρατάει
αυτό το αχ!

φεγγάρια βγήκαν στη στεριά
κι ο ουρανός κοιμάται...

ηλιο-βασίλεμα

σα να συλλέγει ο ήλιος
όλα τα χρώματα της μέρας
σ' ένα μοναδικό πίνακα

στο ηλιοβασίλεμα
σε πρόλαβα!

Παρών

από το ξύπνιο
έως τον ύπνο μας
από τη ζωή
έως τον θάνατο μας
απ’ το εγώ
έως τον ίσκιο μας
εκ του ασφαλούς
απέχουμε
χωρίς ανάσα

μ' έπνιξε...
η φλυαρία
μιας σιωπής

Παρών!

ποδήλατο

λικνίζουν
τα σώματα
στην αφή
του πάθους
του έρωτα
ο χρόνος
η σιωπή
απόλυτη
στο σεντόνι
υπερβαίνει
την δύναμη
της ακοής
στη σιωπή
να ουρλιάζει
λέξεις
ήχοι λευκοί
τα δευτερόλεπτα
λεπτά
οι ώρες
αιώνες
"είμαι εδώ"
σ' ακούω
χαμήλωσε
την φωνή
στο τέρμα
ο δρόμος
συνεχίζεται

"μ' ένα ποδήλατο
ατίμονο
χωρίς αλυσίδες"

Υ.Γ το ποδήλατο,
       μου  ταχυδρόμησε
       ο φίλος μου Emilius
Τον ευχαριστώ.

τίποτα

Ήσουν ο φόβος

εγώ η ζωή

Ήσουν ο στίχος

εγώ ο ήχος

Ήσουν το νερό

εγώ η θάλασσα

Ήσουν ο αέρας

που προσπέρασα

στα δυο σου χέρια

τις λέξεις γέρασα

Όλα ξεκίνησαν απ’ το τίποτα

Μηδέν

πάθη...
άμυνες...
φόβοι...
λεω-φορείον η πτώσις...
μετά, το μηδέν
και η εξουδετέρωση της βαρύτητας