ανασύσταση

• • 
    
    

    
    
    
    

        Δεν διαχειρίζεται ο μικρόκοσμος

        γιατί είναι τεράστιος

        Δεν χωράει η ανάσα την σιωπή

        γιατί ουρλιάζει

        Δεν λησμονείται το χθες

        γιατί είναι σήμερα

        Έμαθα να περπατώ

        διασχίζοντας ρωγμές του χρόνου

        με κόστος μόνο εμένα

        Αποποιούμαι
        το χθες το τώρα το πάντα

        που δεν βασίζεται σε νίκες ή ήττες

        παρά μόνο σ' ένα ή (διαζευκτικό)

        που με διαλύει εντελώς
        να με ανασυνθέσει

        σε μια ανάσα επιστροφής

        ανασύσταση της αντοχής

        με λεπτομέρειες  γαλήνης
    

        τρικυμία

    
    

    
    

    
    

                                                       το λίγο θέλω, όχι το πολύ!

όσο μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε
"το εφήμερο"
μένουμε ζωντανοί!

φως

φυγή
αναπηρία
σιωπή
φλυαρία
ποίηση
πράξη
λόγος 
ανάσα
ανατολής
φως

απ' έχεις

όσο κρατάει η ανάσα μου
στο κενό της σιωπής σου
πριν ο χρόνος μου γράψει
σε επόμενο δευτερόλεπτο
χθες

τόσο απ' έχεις
στιγμή
από την αλήθεια!

στιγμής αιωνιότητα

Με  όσα  συνθήματα

κι  αν  γράψουμε τους τοίχους

την  λέξη « ΤΕΛΟΣ»

Το πάθος  μιας  στιγμής

«Αιωνιότητας»

Δεν  θεραπεύεται

Ποτέ!

πάρε με στ' όνειρο

Τι περισσότερο
να σου αποκαλύψω
από μια γυμνή φωτογραφία μου
χωρίς κορνίζα
να ικανοποιήσω
την θλιμμένη σου
υπερηφάνεια

Ευαισθησία σε Λογική
Όνειρο σε Απόσταση
Φιλί στον Χρόνο
Σιωπή και φλυαρία
σε υπερθετικό βαθμό
εφηβικής ανακάλυψης
της στιγμής
που κόβει την ανάσα

και τις νύχτες αργά
η σιωπή της ανάσας μου
να βολτ άρει
σε φόντο
το μοβ της θάλασσας

Πάρε με στ' όνειρο
για να με συναντήσεις!

σκιά

δεν  είμαι  εγώ το σκοτάδι

είναι η σκιά  σου

ρούχο  ανάποδα φορεμένο στα  δάκτυλα  μου  

με  την  ελπίδα  να  χτίζω  το  φως!

Του χρόνου το ένα

τo   σήμερα   είναι   το   ένα

το  αύριο  είναι  το πάντα

ανάμεσα  σε  εσένα  κι  εμένα

διαλέγω  του  χρόνου  το  ένα

και  είναι  δικό μου

φίλοι μου,

εύχομαι

δημιουργικά 

να ξεπεράσουμε τον χρόνο

καλή χρονιά!

μικρό -κόσμος

γαλήνη  

δεν  είναι   αναπνοή   

αλλά    ανάσα

και  πόσο  ν’ αντέξει

η  λέξη  

στα  κατακόκκινα

γυμνά μου  χείλη

Ο  μικρό -κόσμος  σου

λιγότερος

από  δέκα  τετραγωνικά  

περιφραγμένος  

στην  αυλή  

του  σπιτιού σου

Σςςςςςςςςςς!

 γρίφοι,  αινίγματα  και  επιφωνήματα

 μες  σε  ανάποδες  γραμματοσειρές  

 γυρεύοντας  το  τελευταίο  γράμμα

 Σςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς...

 σώπασε   της  εμμονής  μου  τον  ήχο

 στη  λέξη

 να μπει  γαλήνη!  

εμμονή σιωπής

η σκιά σου ο φόβος

κι ο ήλιος μου μόνος

σαν εμμονή μιας σιωπής

Σ' ακούω

το ουρλιαχτό σου
πιο δυνατό
από την λέξη μου
που πνίγεται
στη γεύση  σιωπής
σ’ ακούω! 

Φλύαρος ήχος

όσο μεσάνυχτα θα σε ξυπνά η απειλή της αυγής

η ανάσα μου θα δραπετεύει  στον αέρα  του τίποτα

και  στάζει  βροχή στα δάκτυλα μου

σε ηδονή στιγμής

είναι που φεύγεις πριν έρθεις

είναι που έρχεσαι πριν φύγεις

σαν να μην σε χόρτασαν ποτέ τα βλέφαρα μου

σε φλύαρο ήχο μιας νύχτας σιωπηλής

 

άφιξη

αηδονιών
κελάηδημα
σε ανείπωτο χρόνο

κλέβω τον ήχο
στο βάθος των χειλιών μου
Αέρας
κινεί την ανάσα μου
Ζωή

ουρλιαχτό

ξοδέψαμε το πάθος μας
σε λέξεις δίχως ήχο
ουσία θέλω
κι ας σέρνεται στη σάρκα μου
ως ήχος, ουρλιαχτό

αντανάκλαση

δεν ήσουν το φως
η δια-λόγους αντανάκλασις
ήταν, στο βυθό των ματιών μου!

αντίστροφα

από το ένα
ως το μηδέν
κι αντίστροφα

και καταλήγω
πάλι αργά
το βράδυ
σπίτι σου
για να προλάβω
ν' ακούσω

τον ήχο
μιας σιωπής
πριν ξημερώσει

παρά-μένω

Όσο καρδιά μου εσύ

θ’ ανοίγεις γαλάζιο πανί

Εγώ με σταυρωμένα χέρια

θα παρα - μένω εδώ

να χαιρετίζω την καθημερινότητα

πάρε με στ’ όνειρο

κάθε
που θέλω
να σε συναντήσω
επιστρέφω
σ' εκείνο
το καλοκαίρι
με τον ήλιο
να καίει
την ανάσα μου
και τις σταγόνες
ωκεανού
να δροσίζουν
τα δάκτυλα μου