σκιά

δεν  είμαι  εγώ το σκοτάδι

είναι η σκιά  σου

ρούχο  ανάποδα φορεμένο στα  δάκτυλα  μου  

με  την  ελπίδα  να  χτίζω  το  φως!

Του χρόνου το ένα

τo   σήμερα   είναι   το   ένα

το  αύριο  είναι  το πάντα

ανάμεσα  σε  εσένα  κι  εμένα

διαλέγω  του  χρόνου  το  ένα

και  είναι  δικό μου

φίλοι μου,

εύχομαι

δημιουργικά 

να ξεπεράσουμε τον χρόνο

καλή χρονιά!

μικρό -κόσμος

γαλήνη  

δεν  είναι   αναπνοή   

αλλά    ανάσα

και  πόσο  ν’ αντέξει

η  λέξη  

στα  κατακόκκινα

γυμνά μου  χείλη

Ο  μικρό -κόσμος  σου

λιγότερος

από  δέκα  τετραγωνικά  

περιφραγμένος  

στην  αυλή  

του  σπιτιού σου

εμμονή σιωπής

η σκιά σου ο φόβος

κι ο ήλιος μου μόνος

σαν εμμονή μιας σιωπής

Σ' ακούω

το ουρλιαχτό σου
πιο δυνατό
από την λέξη μου
που πνίγεται
στη γεύση  σιωπής
σ’ ακούω! 

Φλύαρος ήχος

όσο μεσάνυχτα θα σε ξυπνά η απειλή της αυγής

η ανάσα μου θα δραπετεύει  στον αέρα  του τίποτα

και  στάζει  βροχή στα δάκτυλα μου

σε ηδονή στιγμής

είναι που φεύγεις πριν έρθεις

είναι που έρχεσαι πριν φύγεις

σαν να μην σε χόρτασαν ποτέ τα βλέφαρα μου

σε φλύαρο ήχο μιας νύχτας σιωπηλής

 

αντανάκλαση

δεν ήσουν το φως
η δια-λόγους αντανάκλασις
ήταν, στο βυθό των ματιών μου!

αντίστροφα

από το ένα
ως το μηδέν
κι αντίστροφα

και καταλήγω
πάλι αργά
το βράδυ
σπίτι σου
για να προλάβω
ν' ακούσω

τον ήχο
μιας σιωπής
πριν ξημερώσει

παρά-μένω

Όσο καρδιά μου εσύ

θ’ ανοίγεις γαλάζιο πανί

Εγώ με σταυρωμένα χέρια

θα παρα - μένω εδώ

να χαιρετίζω την καθημερινότητα

Ταξίδι

Να κόβουμε

το σύννεφο στα δυο

και να χαμογελάμε…

δεν στο 'πα;

Κάθε ταξίδι μας

η επιστροφή

Στον χρόνο

Αντί – λάλος

στα χείλη μου
έπλεξες κόκκινη κλωστή
να επαναλάβω την στιγμή
ξανά – ξανά
για να την μάθω

ώσπου μου κύλησε η στιγμή
έβγαλε κρότο η σιωπή
αντί - λάλος
στα δάκτυλά μου

Χωρίς ανάσα

ασκοί του Αιόλου
έσυραν φύλλα της αυλής
μέσα σε σύννεφο λευκό
χωρίς ανάσα

αυτό δεν ζήταγες;
Να καθαρίσει ο τόπος!

γιασεμί

όσο εσύ ταξίδευες
στο μπαλκόνι σου
έσπειρα γαλάζιο γιασεμί


Μπήκε  Απρίλης
πρέπει ν’ άνθισε….

Μη

μη ψάξεις
να με βρεις
χάθηκα
στους σκοτεινούς ρυθμούς
του φεγγαριού σου
να ξημερώσω
στα βλέφαρα μου
ήθελα
στην πρώτη αυγή
του ήλου

είς άτοπον απαγωγή

μια νύχτα
με πανσέληνο
σου ζήτησα
κι εσύ
πολύ πριν την αυγή
ξημέρωσες!

ηλιαχτίδα

μιαν ηλιαχτίδα
δώσε μου

να σου φυτεύω
την άνοιξη!

Είμαι, εδώ

στου φόβου σου τον χρόνο

φυγάδεψες το μωβ

στα βλέφαρα μου

ήχους λευκούς

στα δάκτυλα μου

τα δευτερόλεπτα

λεπτά

οι ώρες

αιώνες

στα  χείλη  σου

σιωπή ουρλιάζει

«είμαι εδώ»

παρεκτρέπομαι

μοιάζω της θάλασσας
κι εσύ το λιμάνι
ψιθυρίζω κολύμπα
κουνάς το κεφάλι
παρεκτρέπομαι
γιατί σε ονειρεύομαι
πινελιές ακαθόριστες
σε κενό μαξιλάρι

η ηχώ της σιωπής σου
δεν είναι κυμαινόμενη
ουρλιάζει…
σ’ ακούω

Ανακύκλωση

ανατολές τρεις

ο ήλιος

δεν φάνηκε ακόμα

σκέπτομαι

όπως ονειρεύομαι

περιμένω

όπως σωπαίνω

ανακυκλώνω

τους ήχους

Σε

αισθάνομαι...

καθώς ανασαίνω

χαικού

αγάπησα την σιωπή σου…
μέχρι που έπαψα να σε ακούω!